بسیاری از ما از هیجانهای خود میترسیم؛ از اضطراب، خشم، غم، تنهایی یا شرمی که گاهی زندگیمان را در بر میگیرد. تلاش میکنیم آنها را نادیده بگیریم، کنترل کنیم یا از آنها فرار کنیم؛ اما هیجانها برای آزار دادن ما به وجود نیامدهاند. هر هیجان، حامل پیامی درباره یکی از نیازهای عمیق انسانی ماست.
در درمان هیجانمدار (EFIT)، هیجانها نه دشمن ما، بلکه راهنمای ما هستند. آنها به ما نشان میدهند در کدام نقطه از زندگی احساس ناامنی، طردشدگی، تنهایی یا گسست از دیگران را تجربه کردهایم و کدام نیازهای اساسی ما برای امنیت، پذیرش، تعلق و ارتباط، بیپاسخ ماندهاند.
زمانی که به جای سرکوب هیجانها، یاد میگیریم با کنجکاوی و شفقت به آنها گوش دهیم، معنای تازهای از تجربههای خود کشف میکنیم. در فضایی امن، هیجانها از یک نیروی آزاردهنده به قطبنمایی تبدیل میشوند که ما را به سوی نیازهای عمیق و راههای سالمتر برای پاسخ دادن به آنها هدایت میکند. از همین نقطه است که تغییری پایدار آغاز میشود؛ تغییری که تنها به کاهش علائم محدود نیست، بلکه رابطه ما را با خودمان و با دیگران دگرگون میکند.